Blog. Laat het gewoon een blog zijn. Ja.
Lyceum gaf me jarenlang mooie herinneringen. Vreemd, is het niet waar? Het lijkt erop dat we allemaal haten om te studeren, een thuis te maken en slaapers te ontvangen voor de “troika” (ik krijg ze constant, dus de schedelbox is nu metaal). Ik hou van mijn lyceum. Ja, ik hou van. Ondanks alle teleurstellingen.
Eerste klas. Eng om naar school te gaan. Je bent bang dat alles daar slecht is, dat moeders er niet zullen zijn. Vrezen uit tantes en noem je jezelf een bekend woord “leraar”. Ik zou ook weten wat ze ons zullen leren.
De eerste les. Ik herinner me dat het een lezing was. Ik weet niet meer wat we lezen. Maar zelfs dan las ik zonder te steken. Ik heb niet gelezen door lettergrepen. Ik lees snel, duidelijk. Zij het met enige aarzeling. Klasgenoten kijken me aan met volledig verbaasde ogen. Iedereen heeft tijd voor tijd om tijd te hebben. Wat was mij smoor. Leraren waren goede mensen, ja. Spraakzaam, oprecht, nuchter kijkend naar de wereld. Ja, en klasgenoten aten geen nasvay en rookte thee op school. De hele wereld was vriendelijk, hard, speels.
Vijfde klas. Goede vier jaar verstreken. De schoollijn lijkt een onrealistische tractie te zijn, zoals een karamel in een bar “Mars”. Broek, shirt, jas – alles is zoals gewoonlijk. Ik heb me dit jaar helemaal niet herinnerd. Hoewel … er was een geval, zal ik het niet zeggen.
Negende klas. Winter. Zwaar, windvlagen, ijswind verbrandt de huid. De tas op de schouders raakt onaangenaam het linkerbeen – de blauwe plek kan niet worden vermeden. Nogmaals, de school, opnieuw geometrie, opnieuw onaangename, geelachtige kleur van klasgenoten-debyils-twee. Ik haat. Ik ben eindelijk opgerold in alle onderwerpen. Algebra en geometrie hebben me geklemd en vergaderingen brengen teleurstellend nieuws uit de velden, die zich pijnlijk overgeven aan de schedel met een sterke palm. Nu kleed ik me minder officieel, veel minder officieel. Jeans, zwarte jas, zwarte sneakers, gekamd kapsel in Jadi’s manier van de kliniek, die heel erg naar me toe ging. Mijn hele beeld.
Negen jaar op school ontdekte ik verschillende, naar mijn mening, goede eigenschappen. Het eerste en waarschijnlijk het belangrijkste – ik haat het als mijn vrienden beledigd zijn. Nu, als het licht of grap is – dan oké. Maar als “in een fraude” … sta ik niet in voor mezelf. Dit is gewoon een idioot! Ja, idioot! Ik probeer niet te zweren in mijn leven. Meer sarcasme en trollen, goed, in de stijl van adolf.
Ten tweede – ik werd moediger. Hier is alles duidelijk.
En de derde. Ik heb geleerd na te denken over mijn acties en hun gevolgen. Voor de een of andere manier was alles op de hoogte van het oppervlak. In het kort, ja?
Over HC “Lokomotiv”: Ik heb oprecht medelijden met zo’n geweldig team (Hoewel ik maar één wedstrijd zag)). Met vriendelijke groet. Op YouTube was er een video met hun foto’s voor heel coole muziek. Ik heb het drie keer bekeken, of zelfs vier. Welke jongens hebben we verloren ..
(Er was een flash https://spin-spirit.nl/ -speler, maar sinds 2020 is Flash niet ondersteund door browsers)
En nu waar ik over speelde. Overgang van het ene onderwerp naar het andere, minder uitgerekt.
Gespeeld op de “curling” in Weerstand 3. Tevergeefs ik wachtte helemaal op hem. Ik had dit helemaal niet verwacht. Het spel reist onbaatzuchtig op de Killzone 3 Rails, terwijl hij probeert divers en ongebruikelijk te zijn. De game werd een domme dile, in welke setting en terugkeer naar klassieke principes, die, zoals niet -non -nonsense en “tien trunks in één zak”, de kans gaven om deze exclusieve te redden.
F.E.A.R 3. Als een fan van de eerste “met.T.P.A.X.Een “, dit deel is afgrijzen geworden en in de slechte betekenis van het woord. Ik ben de helft gekomen en verwijderd.
Moe.
Limbo. Ik speelde tot nu toe in een demo, maar dichter bij het einde van de maand zal ik zeker kopen. Dit is iets.
En het meisje gooide me. Nou, loop! Bovendien rookte ze, ja = (